Apel iz Mostara - Obnoviti partizansko groblje (e-novine)
Obnoviti partizansko groblje
Grupa “Partizansko groblje Mostar” uputila je zahtev da se obnovi devastirano i od svih zaboravljeno Partizansko spomen groblje u Mostaru, na kom su sahranjene mnogobrojne Mostarke i Mostarci koji su dali svoj život u borbi protiv nacističkog okupatora. Zahtev prenosimo u celini
Mostarkama i Mostarcima, građanima Bosne i Hercegovine, prijateljima Mostara, lokalnim i državnim vlastitima i medijima, evropskim i svjetskim institucijama, stranim ambasadama i vladama koje pomažu obnovu spomenika, udruženjima antifašista, jevrejskim i demokratskim organizacijama diljem svijeta i svim ljudima dobre volje - obraćamo se sljedećim apelom: “Mi - Mostarci i Mostarke, u rodnom gradu i širom svijeta, se opet zgražavamo nad tihim i prešutnim uništenjem Partizanskog spomen groblja, vandaliziranju i prepuštanju zaboravu memorijala za one koji su život poklonili da bi mi imali kakav takav, ali sretan i bezbrižan život bez ratova od 1945. do 1992. godine. Teški napadi, zapuštenost, vandalizam i devastiranost počinju 1992. godine, a 2005. i 2008. godine je započeta obnova Partizanskog groblja. Finansiranje je omogućeno od strane vlade Norveške, Holandije, Grada Mostara i Federacije BiH. Nažalost, do današnjeg dana, septembraa 2010. godine se nije pristupilo ozbiljnom realizovanju obnove i oznaka grobova heroja, što je izazvalo i izaziva snažne reakcije javnosti, reakcije Mostaraca u gradu i dijaspori.
Partizansko groblje je jedno od najljepših arhitektonskih zadudžbina velikog humaniste i tvorca Bogdana Bogdanovića na podrucju Balkana. Na 6 terasa ovog memorijala spavaju heroji i sugrađani, pripadnici svih etničkih grupa Mostara i BiH. Oni su, bez obzira na politička uvjerenja ili porijeklo, poput mnogih u Evropi, dali svoj život u borbi protiv nacističke nemani Drugog svjetskog rata. Ovi poginuli sugrađani, među kojima su mnoge mlade i hrabre žene Mostarke, Hercegovke, Bosanke - naše majke, su zaslužili da buduća pokoljenja uče o tom trenutku prošlosti, uz poštovanje žrtve protiv fašizma i da im se kao mrtvim, konačno, dozvoli vječni mir i slava. Dižemo glas i udruženi smo da uradimo sve da zaštitimo Partizansko spomen groblje. Slobodarski Mostar je iznjedrio slobodarske ljude i žene, građane planete, humaniste i demokrate, koji ne dozvoljavaju zaborav, brisanje i prepravljanje naše svijetle prošlosti. Okupljeni smo da čuvamo sve što je naše, i nama sveto!
Primorani smo, nažalost, i u ovom stoljeću da branimo i čuvamo svoju prošlost i sadašnjost, svoj obraz pred sobom i svijetom, dajući pouku našoj djeci i budućim generacijama, čuvajući od zaborava, zapuštenosti i vandalskog animoziteta jedan od najljepših arhitektonskih simbola zajedničke borbe protiv fašizma na ovim prostorima - ponos Mostara i od 2006. godine zaštićeni spomenik BiH.
Anonimni Danijel Vidović, koji je iz te svoje anonimnosti izvučen kao nitko i ništa, čovjek bez ikakvog javnog ugleda i djelovanja kojim bi zaslužio počast predsjedanja Gradskim vijećem Mostara, bizarnom odlukom jednog HDZ-a, da bi onda pod nikad dovoljno rasvijetljenim okolnostima, stekao prosvjetljenje i prešao u drugi HDZ, svaki put iznova nalazi za shodno iskazati svoj nacistički svjetonazor, kontinuirano njegujući proustaške sentimente u svakom javnom iskazu.
Hasan Zahirović Laca (1920. - 1943.), komandir čete u Mostarskom bataljonu Desete hercegovačke udarne brigade i narodni heroj Jugoslavije. 
Slika prvog Gradskog odbora AFZ-a Mostar, snimljena u ljeto 1945. godine. Nisu prisutni svi clanovi Odbora. Slika predstavlja nepotpuni Gradski odbor. Prema sjecanju Bisere Puzic-Tausan i moje, (Zlata Salahovic-Grebo), koje smo u to vrijeme obavljale duznost sekretara Gradskog odbora AFZ-a u Odboru su bile i Hasiba Curic, predsjednica, Stanka Spuzevic-Boras, podpredsjednica, Samija Kurt, Sliskovic (imena se nismo mogle sjetiti), Dusanka Lalicevic i druge.
Dragi prijatelji,
Sinoc smo se sastali i malo popricali o svemu i svacemu. Sto se PSG tice uglavnom je stav svih da bi trebalo najprije izvrsiti neku registraciju a bi sve eventualne aktivnosti mogle i zvanicno da se prezentiraju u pismenoj formi koje bi se zvanicno potpisivale i imale legitimitet. Samim tim bi bio i neki racun na koji bi se mogle prikupljati razne donacije, makar i minimalne a koje bi se koristile za pomoc pri narednim akcijama, ako nista drugo a ono bar za potreban alat i pribor ( rukavice, kese, razredjivac i sl. ).
Pogledajmo kako zhustro korachaju mostom prema Musali tri predratna druga – Osman, Ratko i Teofik. Na fotografiji ”Foto-Studi-a Djelic', Mostar”, uz njihove potpise stoji datum: 10. decembar 1939. godine. Uskoro c'e Velika matura, a onda kratkotrajni rastanak da bi se upisali na ”Univerzu”, od koje c'e, kao uspomenu, sachuvati samo – indekse. Jer, na pragu je II svetski rat, pa se sva trojica zhurno vrac'aju u svoj zavichaj, Osman i Ratko iz Beograda, a Teofik iz Zagreba. Kratko vreme bic'e ponovo zajedno u Mostaru, iz koga c'e ih surovi rat 1941-1945. g. istrgnuti i razdvojiti. 
